انسان شناسان

رابطه انسان شناسی و ادبیات

ensanshenasan — Wed, 18 Mar 2009 14:30:47 GMT

در تعریف دو علم انسان شناسی و ادبیات دشواری های زیادی وجود دارد.

اولین سختی که می بایست بدان توجه کرد همان تعریف این مفاهیم است که بسایاری از نکات رابطه بر

این تعاریف استوار است.

انسان شناسی : شناختی است قاعده مند از فرهنگ و مصنوعات ساخت انسان و جهانی که در آن

انسان معنا پیدا می کند. رویکرد انسان شناسی کاملاْ نسبی بوده و کل گرایی را در نگاه به پدیده ها از

الزامات خویش می داند.

ادبیات در معنای بسیار ساده به طرز نوشتن یا در کل به هر گونه فکر کردن بر روی کاغذ گفته می شود

که انواع و اقسام بسیاری دارد ، از سبک های شرقی مانند :غزل و نثر و .... تا اروپایی که :رئالیسم و

سورئالیسم و... است

خب از این تعارف جدا از هم نیز می توان به پیوند میان این دو رشته پی برد.

ادبیان و انسان شناسی در هیچ مرحله ای از یکدیگر بی نیاز نیستند زیرا که حتی مقالات کاملاْ علمی

که ساختار و زبان خشک و ساده ای دارند نوعی از انواع ادبیات است ، از طرف دیگر از آن جا که نوشتن

(لازمه ادبیات)از مصنوعات فرهنگی انسان است شناخت نسبت به نوشتن از ارکان مهم ادبیاتی دانسته

خواهد شد(ادبیات شفاهی از وصنوعات فرهنگی انسان است).

نا گفته نمایان است که ادبیات و انسان شناسی هم مرتبه یکدیگر نیستند.یعنی انسان شناسی

نوشتن را جزیی ازتفکر (تفکر نوشتاری) و ادبیات تفکر نوشته شده را ادبیات می داند.

اینکه کدام مقدم و کدام موخرع یکدیگر است در این مجال اهمیتی ندارد . اما لزوم هم مرتبه نبودن این دو

بنیان ، ضروری است.

وینکنشتاین فیلسوف و متفکر بریتانیایی می گوید : تمام مشکلات فلسفی از ان جا آغاز می شود که

زبان ما قابلیت بازگویی مطالب محدودی را دارد.

نظر وی در سالیان بد بصورت نظریه ی( گره ی زبانی) کاملتر شد و از ایراداتی که به زبان وارد امد نطق

دیالکتیکی زبانی است!

این منطق زبانی بر دو گانگی های زبان استوار است. یعنی ما هیچ مفهومی را درک نمی کنیم مگر با

استناد به متناقض خویش، گرما- سرما . تر - خیس و...

حال اینکه ما با استناد بر این نظام زبانی نوشتار خویش را ادبیات می خوانیم حاصل نوع تفکر بسته ی

ما نسبت به چهار چوبی است که در ذهن ما بدین گونه بنا گشته است.

یعنی ار ا این محدودیت های زبانی را نداشتیم آیا باز هم نوع نوشتار ما بدین گونه بود.

در کل انسان شناسی به دنبال یافتن پاسخ به این سئوال است که ادبیات در هر سبک و شکلی از

شرق تا غرب حامل یک نسبی نوشتن نهان در خویش است که در بسیاری از مواقع ما هیچ گونه

شناخت و معرفتی بدان نداریم.

در زبان بسیار ساده تر یعنی هر آنچه ما می نویسم کل مطلب روی داده نیست . اگر ما بصورت کاملاْ

هیبر رئالیسم هم بنویسم ابزار نوشتاری ما خود نسبی است و جواب هم تمام ان چه روی داده است

نخواهد بود .

(م.الف)

از آن ناحیه که در هنگامه تعطیلات نوروزیم برادران و خواهران انسان شناسی و ادبیات لطفاْ مقداری سرانه مطالعات خویش را ارتقا داده و روح مخترع کتاب را شاد نمایید.

سال نو مبارک

تعطیلان نوروزی گوارای وجود

دکترای انسان شناسی

ensanshenasan — Sat, 31 Jan 2009 09:11:47 GMT

وقتی از هر رشته دانشگاهی حرف می زنیم آرزوی خیلی از دانشجوهاش اینه که در

آینده بیان و استاد رشته شون بشن!

اما خب رشته ما از اونجایی که همه چیش با بقیه فرق داره، ایندفعه هم ما رو نا امید

نکرده و دکترای نداره !

اینکه ما دکترا نداریم خب وضیعتش مشخصه ولی اینکه چند سال نمی ذارن که ما

داشته باشیم نا مشخص!

داشته مقطع دکتری رو میشه از دو طرف نگاه کرد :

۱.با گذشتن دکتری ما به سرعت می تونیم به طبقه استاد های رشته انسان

شناسی اضافه کنیم و علاوه بر غنای نفری بیشتر خب مسلمه که از چند تا دست

بیشتر صدای بالاتری بلند میشه!

۲.آیا واقعا با وضع امکانات موجود ما با داشتن مقطع دکتری می تونیم دکترا های

خوبی رو تو رشته داشته باشیم یا فقط یه ماشین تولید مدرک دیگه رو راه اندازی

کردیم!

به خدا قصد گیر دادن به سیستم وجود نداره ولی رویه ی دکتری رو تو رشته های

همسایه نگاه کنین!

یه پایان نامه یی که بصورت ارزشی و یا کاربردی تو مقاطع دکتریشون دفاع شه دیده

نمی شه!

ایراد هم از خود دانشجوهاست که از ابتدا اینجوری کار نکردن!

یه نگاه به دانشجوهای ارشد رشته بندازین،یا به فکر بورس هستن یا هم یه رشته

دیگه تو یه دانشکده دیگه!

اگه کاری هم می کنن با هزار و یک مصیبت!

امیدوارم که یه ذره بتونین به این مسائل هم فکر کنین!

پ.ن :امیدوارم تعطیلات میان دو ترم به همه خوش بگذره!

نقد وتحلیل انسان شناسی شهری

ensanshenasan — Mon, 15 Dec 2008 14:58:03 GMT

رشته یا به قول عده ای گرایش انسان شناسی در دانشکده ما دهه های متوالی است که در حال تدریس است.

اینکه نام آنرا مردم شناسی بگذاریم یا انسان شناسی خودش قصه ایست بلند و البته تکراری!

حال با احتساب واحد هایی که ارائه می شود و مطابقت آن ها با این دو نام متوجه خواهیم د که ما در واقع انسان شناسی می خوانیم چون مردم شناسی واحد های محدود تری را برای گزراندن می باید

می داشت و البته میدانی تر و تخصصی تر.

اما آن چنان که این روز ها از گروه آموزشی انسان شناسی ما اخباری به گوش میرسد کار هایی برای ایجاد یک رشته جدید و البته مستقل به نام انسان شناسی شهری صورت گرفته ، میگیرد و یا خواهد گرفت.

حال در چند خط بسیار ساده از دو سو هم می توان به محاسن این طرح از لحاظ و نظر دانشجویی پرداخت و هم معایب.

محاسن :

اینکه گروه ما تصمیم به گسترش دپارتمان آموزشی خود بگیرد و برای اولین بار به یک واحد آموزشی از خود توانایی جدی تر شدن و تخصصی تر شدن را اعطا کند نشان دهنده حسن نیت و با کارکردی ویژه و استثنایی از برنامه ریزی کردن گروه برای آینده خود خبر می دهد و این نوید را برای ما خواهد داشت که کم کم به سمت تخصصی تر کردن سایر واحد های آموزشی گروه از جمله انسان شناسی زبانشناختی ،دینی،خویشاوندی،فلسفی،زیست شناختی،پزشکی، فرهنگ عامه،باستان شناختی،ماقبل تاریخ، تاریخی و ... برویم.

از سوی دیگر اینکه این نوع از عمل در ابتدا با انسان شناسی شهری به پیش برود می تواند خود نشان دهنده آن باشد که انسان شناسی حداقل از نظر گروهی به این پتانسیل های جدید و مدرن خود اهمیت و کارکرد بیشتری میدهد و این باعث عمومی تر شدن و البته کاربردی تر شدن این رشته در جامعه کنونی است .

و معایب :

ترجیح بر این است که ذهن خواننده را با چند سئوال درگیر کنیم تا خود او به این معایب پی ببرد

پس بنابراین،

۱ . آیا رشته ما در حال حاضر به آن حد از خود کفایی رسیده است که از دل آن یک گروه جدید با هیئت علمیه مستقل و واحد های مجزا استخراج شود!؟

۲ . آیا در حال حاضر گروهی که تنها با ۷ استاد ثابت مشغول بکارست و تلمباری از دروس ارائه نشده وجود دارد متواند جدایی چند استاد را تاب آورد که به گروه جدید می روند؟!

۳ . آیا به جز استادی که هم اینک ارائه این دروس را به عهده دارد کسی دیگر چه در درون و چه در بیرون از این دانشکده توانایی علمیه این رشته را دارد؟!

۴ . آیا می توان تنها به پشتوانه فکری ، علمی و عملی یک جریان فکری یک رشته را تاسیس کرد؟!

و در نهایت این که آیا این انشعاب به منظور تکمیل رشته و تخصصی تر شدن است یا قسمتی از بار سنگین گروه را به دیگری حواله کردن با نام انسانشناسی شهری مستقل از رشته انسان شناسی!؟

امید است که این پست بتواند به افزایش محاسن این طرح و کاهش معایب آن در راستای اعتلای رشته انسان شناسی یاری رساند.

در پایان از تمامی دوستانی که با نظراتشان به باروری فکری این پست کمک کردند سپاس

پ.ن ۱ :تحلیل های خوانده شده کاملا دانشجویی است و از منظر مطالبات دانشجویی

بدان نگریسته شده

پ.ن ۲ :پست بعدی در مورد تاسیس مقطع دکتری رشته انسان شناسی است

پ.ن ۳ :از تاخیر پیش آمده معذرت

موفق باشین

همه مان انسانیت داریم

ensanshenasan — Mon, 24 Nov 2008 12:38:47 GMT

جلسه آموزشی شورای صنفی با مدیر گروه ها بود که یکی از دانشجوها از دکتر نرسیسیانس

پرسید که چرا دکتر وحدتی نسب رو از آمریکا می کشین میارین اینجا بعد باید دنبال یه لب تاپ بدوانینش؟!

اون انسانیت داشته که پا شده اومده اینجا(!)؟؟؟

با گفتن این جمله بود که دکتر نرسیسیانس برافروخته شد و گفت مگه ما از امریکا نیومدیم!

شاید نوع پرسیدن این سوال خیلی نامناسب بود اما محتوای سوال به حق نه!!

من به دکتر نرسیسیانس حق میدم چون ما ها به خاطر نداشتن رشته دکتری باید تمام اساتیدمون رو از خارج از ایران دعوت کنیم که بیان یا که نه!!(البته راجع به گذاشتن مقطع دکتری هم مفصل توضیح میدم تو دو پست بعد) اما داشتن امکانات تدریس به خدا دیگه حق طبیعی یه استاد!

اساتید گروه ما و البته دانشجوهامون هم به مراتب تکرار می کنن این نبود امکانات رو که داره کم کم به یه سندروم بد خیم تبدیل می شه، از نبود امکانات برای یه اردوی ساده میدانی-آموزشی بگیر تا همین لب تاپ دکتر وحدتی نسب!!

معذوریت ها قابل درک اما ای کاش می شد فرصت سوزی هایی که داریم می کنیم هم قابل درک می شد!

با دکتر نرسیسیانس که داشتم حرف میزدم خیلی از مشکلات رو با هم مطرح کردیم و بعضا راه حل هایی هم پیدا کردیم امیدوارم که بشه این حرف ها یه روزی به جامعه عمل برسن!

فعلا هم که چشمون به جلسه روز سه شنبه ۵/۹است که با گروه مردم شناسی برنامه شو ریختیم!

از این ناحیه هم از این چند تا مردم شناس موجود دعوت به حضور می کنم!

منتظریم

پ.ن : در پست بعد می خوایم به رشته انسان شناسی شهری که از طرف گروه می خواد یه رشته شه بپردازیم ، شما ها هم نظرتون رو درباره این تفکیک با احتساب شرایط حاضر بدین!!

(به نظرتون خوبه یا نه؟!)

با تشکرات فراوان

جلسه ای با انسان شناس ها

ensanshenasan — Mon, 10 Nov 2008 05:29:18 GMT

به همت انجمن علمی انسان شناسی چند روز پیش جلسه ای تحت عنوان دیدار با اساتید مردم شناسی برگزار شد که در اینجا قصد بر نقد مهمترین مسائل در این برنامه هستش.

تالار مطهری،سخنران دکتر نرسیسیانس:(ما گل و بلبلیم)

دکتر از کار دانشجویی گفت،از کار های تلمبار شده و هی طرح های مشارکت. که ما برای اولین بار بود که به گوشمون می رسید و جای بحث داشت که اگر این طرح ها بودن پس چرا باید انقدر خاک بخورن در صورتیکه ما احتیاج به میدان داریم.خبر رسید که قرار گرایش انسان شناسی شهری به پا شه که البته این هم جای بحث های زیادی داشت.

نقدی که میشه به حر ف های دکتر وارد دونست شاید بیشتر تو اطلاع رسانی و نوع تعامل با دانشجویانش باشه!برای فعالیت به صورت دانشجویی به خدا احتیاج به امکانات هست،این با درس و مشق کردن خیلی فرق داشت که شاید صدای ما به خانم دکتر نرسید که بگیم تا حالا شده از کار هایی که دانشجو ها به صورت خود جوش انجام میدن حمایت کنید؟!

بزارید حداقل همایش دکتر عسگری از یادمون فاصله بگیره،بعد بگید دانشجوهای ما کاری انجام نمی دن و این گروه بود که برگزار می کنه و می شه و خیلی چیز های دیگه.

دکتر فیاض:(ما مفت خوریم)

مخلص کلام این بود که ما ایرا نی ها>> مفت خوریم.ما دانشگاهیان>>مفت خوریم

ما علوم اجتماعی ها>>مفت خوریم.ما ...>>نتیجه اخلاقی اینکه بچه دست از این مفت خوری ها بکش آخر عاقبت نداره ها

نقد اینکه:آقای دکتر چه جوری میشه که ما که تو تبیین رابطه های انتزاعی فلسفه و دین و جامعه گیر کردیم و این همه مسئله پیش رومونه،این جور از همه چی وا میزنیم،آیا همش به تقصیر دانشجو که مفت خور بار اومده؟!جواب های بزرگونه به درد این قبیل سئوال ها نمی خوره کاش بشه که با یه تصمیم بشه دوباره بنیان گذاشت البته نه مثله این دفعه کج!

دکتر رفیع فر:(چقدر شما ها آشنا نیستید!!)

همین که روی آقای دکتر رو تو یه جلسه انسان شناسی زیارت کردیم کفایت می کرد که حرف هایی رو که زده می شد رو بتونیم هضم کنیم!

دکتر سر دادند که ما فقر منابع داریم و منابع مورد مطالعه بچه ها واسه دوران مالینوفسکسی(خدا بیامرز)

فرمودند که باید منابه ما به روز بشه.

نقد وارده : آقای دکتر کیه که ندونه که منابع ما قدیمی اند ولی مگه این رو دانشجوها خواستند؟!

شمایی که تو کلاستون هنوز عشایر فارس رو رفرنس می دین که دیگه با درد ما آشنایید!!

چند ساله که دانشجو های مردم شناسیتون رو از نزدیک ندیده بودین؟!

تو رو خدا این پوزیشن ها رو کنار بذاریم ببینیم که داریم به کجا میریم!!!!!!!!!!

دکتر فکوهی:(شکل تخریب شده آش شوله قلمکار)

خالصه شد تو رابطه انسان و مرگ

اینکه همین که متولد میشیم یعنی اینکه می میریم!

دکتر از شاکی ترین افراد حاضر بود که سیستم لانتخاب واحد ، ارائه کلاس ها ، واحد های درسی و ...

رو نقد کردند

در پایان خطی هم بر روی نشان کشیدند و ...

دکتر رفعت جاه که در صحن علنی همه رو پیچوند.دکتر پرستش که نبود.دکتر مقصودی هم که کار داشت!!

از تمامی بچه های انسان شناسی حاضر در جلسه از ورو دی های ۸۲ به پایین کمال تشکر!

از انجمن علمی انسان شناسی هم تشکر

و ما ماندیم و سوال ها ی تکرار شده و نشده!!!

ensanshenasan — Sun, 02 Nov 2008 11:02:26 GMT

اين پست بازي بود كه به همت خانم غزنويان و حامد جليلوند عزيز شروع شد و به قولي بزرگان رشته ما هر كدوم يك مطلب رو براي احياي دوباره اين وبلاگ براي ما نوشتند

جا داره از ياسمن اوحدي ، فاطمه سيارپور ،هليا بهرامي تشكر ويژه اي كنيم.

برای انسان شناسان

با تشکر از دوستانی که در این بازی شرکت کردند.

به قلم حامد جلیلوند:

برای تو، برای خودم و شاید هم برای دیگران، خواندن و نوشتن از آنچه دیروز گذشتگانمان بوده و امروز ما و فردای دیگرانی است که آمده اند و خواهند آمد خوش آیند نباشد اما لازم است. تاریخ ما مملو از ویران کردن هاست. ما عادت کرده ایم همیشه از صفر آغاز کینم. هیچ وقت شاگردان خوبی برای تاریخ نبوده و نیستیم. نه فقط تاریخ که حتی علوم انسانی و رویکرد انتقادی به جامعه، نتوانسته برای ما آینه ای باشد که خودمان را در آن بنگریم. زمانی که ما به دانشکده علوم اجتماعی رسیدیم کوله باری داشت سنگین از ناهمراهی ها و امروز هم همان حکایت باقیست. همیشه برای ساختن اول ویران می کنیم و چون ناتواتیم از ساختن، ویرانه را به امید آباد کردن جایی دیگر رها می کینم، جایی که برای ساختنش باید اول ویران شود... نمی توانیم بسازیم چون ساختن به تنهایی ممکن نیست و از این ناممکن تر برای ما همراه بودن و با هم بودن است. این جا همه می خواهیم در عین داشتن اقتدار و قدرت در گروه هم باشیم. همه می خواهیم "من" بودنمان باشد و هم "ما" باشیم. شاید این میراث فرهنگی ماست، شاید این ارثیه تاریخی پدران ماست، اما این هرچه که هست برای ما جز ناتوانی و عقب ماندگی هیچ نداشته و ندارد. اگر گروهی هم چند صباحی با هم می مانند و قدمی کوچک برمی دارند، انگار که هزار دست نامرئی اما نه از جهانی دیگر که از درون همان گروه بر ضد خودش در کار است. هزینه های کارهای گروهی ما آنقدر بالا می رود که دیگر امکانی برای با هم بودنمان نمی گذارد. بدون شک تا زمانی که شیوه و سبک زیستمان چنین است کاری پیش نخواهد رفت و قصه ما همان قصه پدرانمان است، همان ویران کردن ها و نساختن ها. انسان شناسان هم مثل تمامی گروه های دانشجویی روزی شکل گرفت و بعد از رفتن گروه اولش نه به دلیل ضعف گروه دوم که شاید بیشتر به دلیل سرنوشت تکراری همه گروه هایی از این دست با تمام دلایلی که می توان برایش برشمرد، ناتوان و ناتوان تر شد. شاید من و توی دانشجوی علوم اجتماعی بهتر باشد به جای آنکه به تحلیل ساختارهای کلان جامعه ایران بپردازیم و در این باب سخن سرایی کنیم، کمی به خودمان بیندیشیم: به چگونگی و چرایی خودمان. این مفاهیم را کجای رفتارهای من و توی انسان شناس باید جست. نسبیت، قوم مداری و خودمداری، امیک و اتیک و ... امروز که علوم اجتماعی از مهمترین دانشهای مدیریتی در سطح جهان است؛ چرا دانشکده ای علوم اجتماعی در مدیریت خودش ناتوان است؟

این تجربه هم مثل بسیاری دیگر از تجربه های همانندش رو به خاموشی گذاشته و شاید هم خاموش شده است اما ای کاش برای من و تو و شاید دیگرانی که آمده اند و می آیند درسی داشته باشد.

به قلم زهرا غزنویان:

کارکردی هم که نگاه کنی، هر عنصر فرهنگی تا زمانی باقی می ماند که نیازی به آن وجود داشته باشد و بتواند سودمندی خود را توجیه کند. من دیگر، توجیهی برای ماندن این خانه ندارم. لطفا انسان شناسان را به خاطره های ما پس دهید تا لااقل بتوانیم نوعی کارکرد هویتی برایش قائل شویم، اینجا اگر برای عده ای بی معنی است، اگر برای عده ای بازیچه است و اگر برای عده ای محل تسویه حساب های شخصی، برای عده ای هم پر از خاطره هایی از کار علمی و گروهی و جدی است، باور کنید!

تطوری هم که نگاه کنی، آیا به سمت بهتر شدن می رویم؟ آیا مسیر ناگزیر فرآیندهای فرهنگی، تکامل است؟ آیا انسان شناسان از دیروز تا امروز به گروهی منسجم تر و قوی تر تبدیل شده است؟ شاید هم به جبر قانون انتخاب طبیعی داریم حذف می شویم اما در مقابل کدام گزینه بهتر و قوی تر؟

ساختاری هم که نگاه کنی، روزی که ویرانه های گروه های قبلی را نظافت می کردیم تا آبادی انجمن علمی خودمان را بر رویش بسازیم نشریه ای دانشجویی – انسان شناسی پیدا کردیم از بچه های دوره های قبلی. تازه وارد دانشگاه شده بودم که جبار رحمانی داشت درسش را تمام کردم، قصه آن نشریه را سوال کردم و گفت:" ما هم قبل از شما انجمن علمی زدیم اما دوام نیاورد." چرا؟ پاسخی نداشت، شاید هم قصه سر دراز داشت. حالا اگر خوشبخت باشیم چند سال بعد دوباره گروهی می آیند و بر ویرانه های ما عمارتی بنا می کنند و احتمالا هرگز هم نمی فهمند بر ما چه رفته است، همان طور که ما نفهمیدیم. فکر نمی کنید کار گروهی در بین ما یک ایراد ساختاری درست و حسابی دارد؟

من بیشتر از این تئوری انسان شناسی بلد نیستم، اما همین ها هم مجابم می کند که بس است و ماندن جایز نیست. امروز انسان شناسان تعطیل می شود و من برعکس روزی که مطلب کودتا را نوشتم نه از کسی اجازه می گیرم و نه معذرت می خواهم و نه منتظر می مانم، این خانه یتیم تر از آن است که فکر می کردم. انسان شناسان دیگر تنها به خاطرات چند نفر تعلق دارد و این معامله که سپرده می شود به نسل های بعدی و ورودی های بعدی و دانشجویان بعدی، در همین جا فسخ می شود. انسان شناسان را به خاطره های ما پس دهید و آشفتگی ها و سرگردانی ها و دعواهایتان را به جای دیگری ببرید که اینجا برای دعوا ساخته نشده است!

به قلم هلیا بهرامی:

وقتی می آمدم دانشکده،

فکر می کردم دانشکده؛ نهایت آرزوهای من ست...

گرچه همان روز اول چمدان ذهنم را با این رویا بستم و خاک کردم!

می دانی رفیق!

ما در فصل های سرد، در فصل های همیشه سرد دانشکده آمدیم، ماندیم و دل بستیم به اندک داشته هامان!

دستهامان با تمام کوتاهی به هم رسیدند،

و در غصه، نگرانی و دغدغه هامان به یکدیگر دلگرمی بخشیدیم و چه زیبا بود لحظه ی امیدمان که بر تمام ناامیدی ها خط بطلان می کشید!

هرچند امروز فاتح قله بلندی نیستیم اما همین هم دستاورد عظیمی ست میان حرف زدنها و عمل نکردن ها!

هی رفیق!

شاید مردم شناسی رشته ی دلنشین ِ خواستن هایت نباشد اما حتم دارم زمان که بگذرد، ذهنت حضور گرم این دانش را در جای جای رفتن هایت حس خواهد کرد!

من هم با وجود آنکه مردم شناسی انتخاب دومم بود در روزهای اول ِ آمدنم، قصد کوچ کرده بودم،

می خواستم استعفای بودنم را صادر کنم اما به صبوری ماندم و شکر که امروز...

شکر که امروز اینجا در لابلای خاکستری ِ خاطرات با عـ شـ ق از این ماندن یاد می کنم!

اینها را نمی نویسم که امیدت دهم، که دانشکده و رشته ات را ستایش کنم...

می نویسم که بدانی همه چیز به همت و عـ شـ ق تو چَشم دارند...

و مردم شناسی به تو خواهد گفت که اساسا قرار به رسیدن نیست،

چرا که هرچه بتازی، راه تاختنت وسیع تر می شود!

پس یادت باشد؛

یک انسان شناس، بدلیل نارضایتی هایش از انسان و جامعه بود که انسان شناس شد (مارگرت مید)

چرا که این انسان شناس است که می داند میان دل و روح انسانها، سوای همه چیزهای بد و خوب دنیا رابطه ای ست!

فاطمه سیارپور:

سلام

چندماهی از آخرین پستم در این وبلاگ می گذرد. منیژه عزیزم مرا به بازی دعوت کرد وخودش تماشاگر میدان شد ، ماهم پذیرفتیم اگرچه با تاخیر!

واقعا نمی دانم چه باید بنویسم .روزی که شروع کردم به نوشتن وبلاگ جسارت زیادی داشتم و فکر می کردم همه چیز را می توانم تحلیل کنم ویا آن که برای خیلی از موضوعات دور وبرم نظر دارم ومی توانم تحلیلی ارائه کنم.امروز می بینم که نوشتن جسارت می خواهد وقتی به صندلی پژوهشگران تکیه می دهی و شغلت پژوهش در حوزه علوم اجتماعی می شود مثل روضه خوانی شده ای که حالا دیگر سرکلاس دوتا آدم حسابی نشسته ودیگر برای گریاندن مردم نمی تواند هر آسمان و ریسمانی را به هم پیوند زند و به هردلیلی و با هر سوزی از مصیبت ها بخواند تا سیل اشک وآه وندامت دیگران را درآورد.واقعیت این است این جا که ایستاده ای جای ایستادن است اما باید محکم باشی .هر تحلیلی را نیاوری ، هرعلتی را دلیل هرکاری ندانی وبرای هر نکته ای که می گویی مستندات علمی داشته باشی.راستی ! درکنار همه این ها آن چه من ندارم وبه کار یک پژوهشگر فراوان می آید اخلاق علمی است که از نظرمن روح علم است.

شادباشید وپاینده !

به قلم یاسمن اوحدی:

اينجا دانشكده علوم اجتماعي است!! نه برگ چغندر!

خب!!دانشجويان عزيز و مهربون و با حال و ناز و با كلاس ايران زمين!!بالاخره سال جديد و ترم جديد براش شما عالمان علوم اجتماعي با كلاس و مهربون و ناز و عزيز شروع شد!!اما بشنويد از...

- چي؟!هوشنگستان؟!نه!!عجله نكن!!تا يك ماه ديگه همه اينجا براد پيت ميشن!!

- دانشكده ي سرعت العمل!!اينجا انگار روزها 48 ساعته هستند !!

- اطلاعات و روز آمدي و تكنولوژي و آشنايي با ابزار مدرن در اين دانشكده بيداد مي كند!!به جان خودم !!: در كلاس رو باز كني ‏، پرده ميافته پايين ، صندلي چپ مي كنه ، تخته صدا مي ده!!

البته ناگفته نماند ، ما اينجا واحد تربيت بدني مان را هم با power point مي گذارنيم !!

- سركلاس يكي مي آيد !ده تا مي روند!! اما امان از موقع ناهار!!!تعداد افراد توي سلف ، چيزي در حد اعداد غير قابل شمارش مي شود !!

- آنقدر اينجا نبوغ زياد است ، كه فكر كنم نه تنها برق ، كه اختراع آمريكا هم كار ما عالمان علوم اجتماعي بوده!!

- استاد نگو ، مربا!! فقط خدا نكنه ما دانشجوها رو با دشمن پدرشان اشتباهي بگيرند!حالا بنداز ، كي بنداز!!

- داراي گل ترين . ماه ترين ، فعال ترين ، جينگيلي ترين دانشجويان دانشكده هاي ايران !!

اصلا به روايتي فرزاد حسني هم فارغ التحصيل همين داشكده بوده!!

- البته ا.ضاع اينجوري ها هم كه شما فكر مي كنيد كم الكي نيست !!اينا رو گفتم كه يه چيزايي دستتون بياد !! وگرنه آنچه خوبان عالم همه دارند ، ما يكجا داريم !! به جان خودم !!

- و اكنون ! ما انسان شناسان ناز و قشنگ و عزيز و مهربون ، لطف و سپاس و مخلصيم و در خدمتيم و خوش آمديد و تبريكمان را با تمام وجود براي شما ورودي هاي 87 ناز و قشنگ و عزيز و مهربون پرتاب مي كنيم!! به جان خودم!!

اخلاقیات در انسانشناسی

ensanshenasan — Sun, 26 Oct 2008 06:35:18 GMT

سال هاست که که از دوران استعمار کهن گذشته است و فاصله ما با آن دوران را بسیار طولانی

می پنداریم.

سال هاست که می گویند که از انسان شناسی تنها در آن دوران برای سو استفاده از مردم بومی سرزمین های دور استفاده میشد!

از دوران که در انجمن انسانشناسی آمریکا کدهای اخلاقی انسانشناسی را تعیین کردند و منع استفاده ابزاری از تحقیقات را سر دادند ۵۰ سال می گذرد

سالیان سال می گذرد و انسان شناسان ما به همان کد های اخلاقی عهد ملکه الیزابت دوم معتقدند و ...

ماجرا را آشکار تر می توان دید!

۱۰۰ سال پیش که مالینوفسکی و پیراوانش شروع کردند به تحقیق با روش میدانی بزرگترین مشکله خود را غیر بومی بودن محقق می دانستند و برای حل این نقیصه سال هایی را در میان آن مردمان میزیستند!

در آخر هم با چند جلد کتاب به کشور خود باز می گشتند اما آن ها تنها در ظاهر با این روش به حل این نقیصه بسنده کردند در خفا دفترچه های خصوصی بود که سر تا پای مردمان بومی را فحش و ناسزا تلقی می کرد!

موج اعتراضات به سرچشمه ها رسید و تصمیم گرفتند که به تحقیق شونده هم احترام بگذارند اما اهداف استعماری را چه می کردند از آن جا شد که تصمیم به اتخاذ کد اخلاقی گرفتند که شاید برای همه اشکارا نبود.

چکیده آن کد اخلاقی که به عمل در آمد این بود:

دیگر احتیاجی نبود که ما خود را به زحمت انداخته مشقت زندگی با مردمان غریب را به خود دهیم که تنها ۲ سال به آموختن زبانشان وقتملان بگذرد یکی از خودشان را بورسیه می کنیم که به اینجا بیاید و ما فوت و فن را به آن ها هدید دهیم در آخر او خودش می داند که چطور بیاید نتیجه کار را برای ما ارائه دهد تازه منت هم بر سرش می گذاریم و ...

در واقع چرخشی اتفاق افتاد در جایگاه محقق که از غیر بومی به بومی تغییر یافت.

نمی دانم که تا به حال به این موضوع فکر کرده بودی یا نه!

وقتی در جلسه انسان شناسی آمریکا نشست بودم در تمامی ثانیه ها داشت مثله خوره مرا

می خورد .

تنها ۴-۵ سال است که در آنور آب ها درس خوانده فارسی را از من هم روان تر صحبت می کند ولی در هر جمله ۲-۳ لغتش را به انگلیسی اسپیک می کند که ما یادمان نرود در هارواد دانشجوی دکتراست!

نمی دانم شاید واقعا این زبان شیرین (!!!) انگلیسی هست ونیست آدم را با خودش به یغما می برد!

شاید شاید شاید!

در جواب به من می گویند دولت آمریکا انقدر ها هم زرنگ نیست که بخواهد این گونه استفاد هایی از علم کند یک مشت احمقند برادر دانشجو!!!

برادران دکتر و نیمه دکتر ای کاش می دانستید بین دولت امریکا و کمپانی های فکری آن چقدر فرق است!

ای کاش آن ها را از خودمان احمق تر فرض نمی کردیم!

شما خودتان را بزنید به نداستن و بگویید نه ما حواسمان هست.آن ها کار خودشان را با شما کرده اند

و شما هم کارتان را با مدرکتان!

این است اخلاقیات انسان شناسی

مثلا مردم شناسی خواندیم!

ensanshenasan — Sat, 18 Oct 2008 09:27:18 GMT

به نام کسی که نمی میراند و زنده کردن را هنر خود می داند

این بلاگ شاید که مدت زیادی است که از رونق افتاده است ولی هنوز هم می تواند بر روی پاهای خود بایستد!

الان که می خوام کلماتمو پشته سر هم قطار کنم احساس می کنم یه گرده خاکی داره بلند میشه نه واسه اینکه اینجا متروکه است یا داشت می شد واسه اینکه خیلی وقته که با روز مرگی هامون اینجا رو گرد و خاکی کردیم!

می گویند که این بلاگ کارکرد خود را از دست داده یا دیگر در

سیاست انجمن جدید جایی نداره!!

۱.به کسانی که می گویند این بلاگ دیگر کارکرد ندارد:بسه این همه کتاب ها رو ورق زدن و فقط مثله روزنامه مطالبشو مچاله کردن!کارکرد یعنی چی؟ از کجا می یاد؟ مشروعیتش برایه چیه؟

یک زمانی اسطوره ها روایت ذهن مردم بودن کارکردشون این بود که منشا رو به آدم هایی می گفتن که شاید ۱۰۰ ساله قبله خودشون رو هم متصور نبودن(پس یه کارکردی داشتن که اون رو توجیه می کرده و همون هم دلیل تجدید اعتبارشون بوده)اما الان چی آیا ما باز هم به اسطوره نیاز داریم که بتونیم به قبل بر گردیم(اگه با اسطوره فقط تا ۵۰ هزار ساله قبل می رفتیم با علم به ۴میلیون سال هم رسیده پس چرا هنوز اسطوره ها هستن و دائم تو زندگی مردم خودشونو باز تولید می کنند!

نه عزیز دل بحث به اینه که زمان در حاله گذر و یه لحظه هم وای نمی ایسته!! پس بنابرین باالجبار کارکرد ها هم تغییر می کنن٬در حالیکه همه چی در حاله تغییره و ما تو این دانشکده کذایی داریم عقاید نو روشنفکرانه دود می کنیم!

یه زمان کارکرد این وبلاگ به اهتمام بچه های انجمن بود٬یعنی انجمنیا این جوری فکر می کردن در صورتیکه این بلاگ برای مردم شناسیه و برای مردم شناسی هم باقی می مونه٬چه با ما ٬ چه بی ما!!

پس در همین جا این وبلاگ موجودیتش رو به رخه تمام بلاگرها عزیز دل

می کشونه تا رسما تحولش رو در سطوح مختلف روشن کنه!!

۲.همون جور که بدیهی بود این بلاگ جز املاک و دارایی های انجمن علمی محاسبه می شد و تا حالا هم با این عنوان به فعالیت می پرداخت و در تصرف انجمن عزیز بود که باز هم در همین ناحیه این بلاگ اعلام خود مختاری کرده و ساختار خودش رو از بدنه انجمن منفک می دونه و صرفا متعلق به بچه های مردم شناسی داشکده مردم شناسی علوم اجتماعی دانشگاه تهران هستش!

پس تا فکری هست به یقین علمی هم هست

..........................................................................................

الف.مرام نامه ی بلاگ در پست بعدی به اطلاع خواهد رسید.

ب.این جا متعلق به مردشناسان است.

ج.با تشکر از قبلی ها با سپاس از بعدی ها.

اندر احوالات الدانشكده العلوم الاجتماعي ، ‏في دانشجاه التهران

ensanshenasan — Thu, 09 Oct 2008 21:19:18 GMT

به قلم یاسمن اوحدی

اينجا دانشكده علوم اجتماعي است!! نه برگ چغندر!
خب!!دانشجويان عزيز و مهربون و با حال و ناز و با كلاس ايران زمين!!بالاخره سال جديد و ترم جديد براش شما عالمان علوم اجتماعي با كلاس و مهربون و ناز و عزيز شروع شد!!اما بشنويد از...
- چي؟!هوشنگستان؟!نه!!عجله نكن!!تا يك ماه ديگه همه اينجا براد پيت ميشن!!
- دانشكده ي سرعت العمل!!اينجا انگار روزها 48 ساعته هستند !!
- اطلاعات و روز آمدي و تكنولوژي و آشنايي با ابزار مدرن در اين دانشكده بيداد مي كند!!به جان خودم !!: در كلاس رو باز كني ‏، پرده ميافته پايين ، صندلي چپ مي كنه ، تخته صدا مي ده!!
البته ناگفته نماند ، ما اينجا واحد تربيت بدني مان را هم با power point مي گذارنيم !!
- سركلاس يكي مي آيد !ده تا مي روند!! اما امان از موقع ناهار!!!تعداد افراد توي سلف ، چيزي در حد اعداد غير قابل شمارش مي شود !!
- آنقدر اينجا نبوغ زياد است ، كه فكر كنم نه تنها برق ، كه اختراع آمريكا هم كار ما عالمان علوم اجتماعي بوده!!
- استاد نگو ، مربا!! فقط خدا نكنه ما دانشجوها رو با دشمن پدرشان اشتباهي بگيرند!حالا بنداز ، كي بنداز!!
- داراي گل ترين . ماه ترين ، فعال ترين ، جينگيلي ترين دانشجويان دانشكده هاي ايران !!
اصلا به روايتي فرزاد حسني هم فارغ التحصيل همين داشكده بوده!!
- البته ا.ضاع اينجوري ها هم كه شما فكر مي كنيد كم الكي نيست !!اينا رو گفتم كه يه چيزايي دستتون بياد !! وگرنه آنچه خوبان عالم همه دارند ، ما يكجا داريم !! به جان خودم !!
- و اكنون ! ما انسان شناسان ناز و قشنگ و عزيز و مهربون ، لطف و سپاس و مخلصيم و در خدمتيم و خوش آمديد و تبريكمان را با تمام وجود براي شما ورودي هاي 87 ناز و قشنگ و عزيز و مهربون پرتاب مي كنيم!! به جان خودم!!

کودتا در انسان شناسان

ensanshenasan — Sun, 21 Sep 2008 12:57:18 GMT

۶ نفر به بازی دعوت شده اند...

سلام، ببخشید که بی اجازه این پست را اینجا می گذارم. دلم گرفته بود، صفحه اصلی بلاگفا جلویم باز بود، ناخودآگاه به یاد روزهای دانشجوییم پسوردی را که همان موقع برای این خانه انتخاب کرده بودم وارد کردم و در کمال تعجب دیدم که صفحه مدیریت باز شد!! من هم وسوسه شدم که چند کلمه ای بنویسم، به عنوان کسی که این خانه را اولین بار خودش ساخت و بیش از یک سال، چراغش را روشن نگه داشت و درش را به روی همه باز...
6 ماهی است که هر روز به انسان شناسان سر می زنم، درش بسته و سطرهایش خاک گرفته. آخرین مطالب هم خیلی هول هولکی وارد شده اند، به طوری که حتی فونت و قلمشان با فونت و قلم سایر مطالب همخوانی ندارد. با این حال از تاریخ همان مطالب اخر هم بیش از 6 ماه می گذرد. فردا اول مهر است، گفتم شاید به یمن این روز که در فرهنگ ما معنای استعاری ای از یک شروع تازه است چند خطی اینجا نوشته شده باشد ولی... غربت این خانه در این روزها مرا یاد خانه مخروبه مادربزرگ می اندازد که مدت هاست تار عنکبوت قفل درش باز نشده و از آن برای من، تنها یک حس دلتنگی توام با حسرت باقی مانده و نیز یک دنیا خاطره از آدم هایی که رفته اند و دیگر نیستند و نمی دانم کجایند.
سهم من از انسان شناسان هر چه بود برداشتم و رفتم، و امروز گه گاهی که مسیرم به پل گیشا می افتد پاهایم سست می شود و به هر بهانه ای که شده سرکی به دانشکده می کشم. سهم من از انسان شناسان، لذت انسان شناسانه دیدن و نوشتن و فکر کردن و حتی لذت انسان شناسانه انتخاب کردن و انتخاب شدن و انسان شناسانه ازدواج کردن و امروز، داشتن همسری انسان شناس است که بخشی از تاریخچه رابطه ما در سطر سطر همین خانه جا مانده است. سطر سطر این خانه برای من پر است از نوشته های حامد و نوشته های خودم و نیز نوشته های فاطمه و هلیا و زهرا میلانی، لیلا صادقی تبار و محمدرضا جعفرآقایی و اووووووووووووووووووه. روزگاری داشتیم.
اول مهر است و با شما هستم بچه های سال اولی ای که این روزها شاد و پرانرژی، مراحل ثبت نام را طی کرده و عازم کلاس های درس انسان شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران می شوید، درست مثل 5 سال پیش ما و هم کلاس هایمان. راستی، کجایند آنها؟ بچه های شاد و پرانرژی ورودی 82،83،84... کجایند که خنده هایشان سکوت مرگبار این خانه را بشکند؟ خانه ای که حدودا نیم سال است که کسی در آنرا نزده است؟ با شمایم...
بر من چه رفته است پس از ضربه تبر احساس می کنم که خودم نیستم دگر
سروی که در مقابل باد ایستاده بود حالا نگاه کن شده کبریت بی خطر
می خواهم با اجازه مسئول وبلاگ ( که البته نمی دانم دیگر کیست؟) و به حکم سنت بازی های اینترنتی، یک بازی را شروع کنم که هر کداممان بنویسیم برای ورودی های جدید، از انسان شناسی، انسان شناسان، دانشکده و هر آنچه در تجربه خود دیده ایم. برای شروع بازی هم از ۶ نفر دعوت می کنم که بنویسند: حامد جلیلوند و فاطمه سیارپور و هلیا بهرامی و محمدرضا جعفرآقایی و نگین سبکتکین و یاسمن اوحدی.)

( لطفا تا پیدا شدن مسئول فعلی وبلاگ و انداختن زحمت مدیریت این بازی بر دوش او، نوشته هایتان را به ایمیل زهرا غزنویان بفرستید.)

M_ghaznavian@yahoo.com

باز هم از مدیریت وبلاگ معذرت می خواهم، اسمش را می توانید بگذارید یک کودتا در انسان شناسان